Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος περιγράψαμε συνοπτικά τον ρόλο που έπαιξε στον πόλεμο προπαγάνδας της Συρίας η Avaaz. Στο τρίτο μέρος που ήδη διαβάζετε θα ασχοληθούμε με μία άλλη «μη κυβερνητική» οργάνωση με ανθρωπιστικό προσωπείο, την Purpose. Πρόκειται ένα από τα «παιδιά» της Avaaz, το οποίο δημιουργήθηκε για να «στήσει» το project “Λευκά Κράνη”.
Σε αυτήν την ανάρτηση θα δούμε ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτήν την οργάνωση – εταιρεία και τον ρόλο που έπαιξε στον πόλεμο της Συρίας με τη δημιουργία και τη διαχείριση της οργάνωσης με την επωνυμία «Λευκά Κράνη» και των παρακλαδιών της (The Voices Project, The Syria Campaign). Στο παρακάτω διάγραμμα φαίνεται, με έναν απλουστευέμενο τρόπο, η συμμετοχή της στον πόλεμο της Συρίας.
Η Purpose των ΗΠΑ
Η εταιρεία Purpose Action Inc. έχει έδρα στις ΗΠΑ και υφίσταται από το 2011 (1, 2, 3). Ένα από τα άτομα που εμφανίστηκαν το 2011 ως ιδρυτικά της στελέχη είναι ο Jeremy Heimans, συνιδρυτής διαφόρων οργανώσεων που βγήκαν από τα σπλάχνα του αμερικανικού και υπερεθνικού κεφαλαίου, όπως η Avaaz, η αντίστοιχη αυστραλιανή οργάνωση GetUp και η ΜοveOn (moveon.org). Επίσης, ήταν για πολλά χρόνια μέλος του διοικητικού συμβουλίου της SumOfUs. Ξεκίνησε την καριέρα του ως σύμβουλος στον ΟΗΕ το 1999, συνέχισε στον ΟΟΣΑ και στην εταιρεία McKinsey. Στη συνέχεια δούλεψε ως σύμβουλος στο Ίδρυμα Gates, στη Google και στην Uniliver. Είναι ένα από τα αγαπημένα παιδιά των καθεστωτικών media αλλά και των μεγάλων ιδρυμάτων και οργανώσεων του αμερικανικού κατεστημένου.
Ένα ακόμη ιδρυτικό μέλος της Purpose Action Inc. που είχε περάσει από την Avaaz ήταν ο Brett Solomon, συνιδρυτής παρόμοιων εταιρειών, όπως η AccessNow και η GetUp, και μέλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, ενός από τους σημαντικότερους υπερκρατικούς θεσμούς της παγκόσμιας ολιγαρχίας.
Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο δημοσιογράφο – ερευνητή Cory Morningstar, και ο James Slezak, συνιδρυτής της Purpose Action Inc. ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της Avaaz. Εκτός των άλλων, ο Slezak ήταν (και αυτός) υψηλόβαθμο στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας (World Bank), η οποία ελέγχεται από το κράτος και το κεφάλαιο των ΗΠΑ[1].
Τέλος, και ο David Madden, ιδρυτικό μέλος της Purpose Action Inc. ήταν, όπως είδαμε στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, ένας από τους ιδρυτές της Avaaz, αλλά και της αυστραλιανής GetUp, μίας οργάνωσης-εταιρείας με πολλές ομοιότητες με την Avaaz. Αυτό που παραλείπει να αναφέρει η ιστοσελίδα της Purpose γι’ αυτόν είναι ότι ήταν (και αυτός) συνεργάτης της Παγκόσμιας Τράπεζας (όπως και η σύζυγός του, Andrea Madden) και αξιωματικός του στρατού της Αυστραλίας.
Η Purpose και η Avaaz είναι κάτι παραπάνω από συγκοινωνούντα δοχεία. Το παραδέχεται και η ίδια η Purpose. Στην ιστοσελίδα της[2] αναφέρει ότι “τα διευθυντικά μας στελέχη είναι συνιδρυτές της Avaaz…και οι δημιουργοί της αυστραλιανής Getup”. Σε μία αγγελία της (βλ. παρακάτω) λέει ξεκάθαρα ότι προήλθε από την Avaaz. Το παραδέχεται και ένας από τους ιδρυτές της, ο Jeremy Heimans, ο οποίος ίδρυσε και την Purpose. Σε μία συνέντευξη του το 2011 είπε συγκεκριμένα: “Ήμουν ο συνιδρυτής των Avaaz και Get Up, οι οποίες ήταν η έμπνευση για τη δημιουργία της Purpose”.
Η Purpose Action Inc. έχει έναν «μη κερδοσκοπικό» βραχίονα, ο οποίος είναι αυτός που οργανώνει τις ιντερνετικές «διαμαρτυρίες» και καμπάνιες που της παραγγέλνουν οι διάφοροι πελάτες της, και λαμβάνει και διαχειρίζεται τις διάφορες δωρεές που γίνονται προς αυτήν, και ένα καθαρά κερδοσκοπικό βραχίονα, ο οποίος πουλάει τις υπηρεσίες του σε μεγάλες εταιρείες και ιδρύματα της αμερικανικής και υπερεθνικής ελίτ.
Σε ένα άρθρο της ιστοσελίδας Wall of controversy, δημοσιευμένο τον Οκτώβριο του 2018, διαβάζουμε σχετικά με τη δραστηριότητα της Purpose: “ενώ οι τακτικές της Avaaz που είναι σχετικές με την «αλλαγή συμπεριφοράς» εκτίθενται δημόσια, η διπρόσωπη κερδοσκοπική Purpose, με τον μη κερδοσκοπικό της βραχίονα πουλάει την τεχνογνωσία της στο παρασκήνιο, προκειμένου η κυριαρχία και το κεφάλαιο να αυξήσουν τα κέρδη τους. Είτε πρόκειται για μία «λαμπερή» καμπάνια (όπως αυτή για τα Λευκά Κράνη) που έχει στόχο την προώθηση άλλης μίας παράνομης «ανθρωπιστικής επέμβασης» (η φράση είναι ένα οξύμωρο, καθότι αυτό το πράγμα δεν υπήρξε ποτέ) υπό την ηγεσία του επιθετικού αμερικανικού μιλιταρισμού, είτε για τη δημιουργία μίας νέας παγκόσμιας «πράσινης» οικονομίας, η Purpose είναι η εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών την οποία εμπιστεύονται οι λύκοι της Wall Street και οι ολιγάρχες για την πραγματοποίηση της”.
Στις φορολογικές της δηλώσεις η Purpose Action Inc. δηλώνει ως πρωτεύουσα δραστηριότητα της τη “δημιουργία κοινωνικών και καταναλωτικών κινημάτων”… Όταν το 2011 ο Heimans πήρε ένα βραβείο 100.000 δολαρίων από το ίδρυμα Ford, ρωτήθηκε τι θα έκανε τα λεφτά. Απάντησε ότι θα τα χρησιμοποιούσε “για το μέλλον του καταναλωτικού ακτιβισμού, οργανώνοντας τους ανθρώπους όχι σαν πολίτες αλλά σαν καταναλωτές” (η υπογράμμιση δική μας). Όσο γελοία και αποκρουστική μπορεί να φαντάζει για έναν νοήμονα άνθρωπο η δημιουργία «κινημάτων» από ιδιωτικές εταιρείες, άλλο τόσο φυσιολογική, ίσως και θελκτική, φαντάζει για τις απολίτικες και αποβλακωμένες μάζες, ιδιαίτερα για όσους αγαπούν την εικόνα, απεχθάνονται τον λόγο η νοητική τους ικανότητα βρίσκεται λίγο πάνω από το πάτωμα. Αυτή η τελευταία κατηγορία δεν πρόκειται να αναρωτηθεί ποτέ για τους σκοπούς αυτού του είδους του «ακτιβισμού». Τέτοιες αναζητήσεις είναι έτη φωτός μακριά από το νοητικό της βεληνεκές.
Τα έσοδα της Purpose Action Inc. προέρχονται από δωρεές και χρηματοδοτήσεις. Μην πάει το μυαλό σας σε απλούς ανθρώπους που συνεισφέρουν από το υστέρημα τους. Σε μία από τις ιστοσελίδες της[3] αναφέρεται ότι “λαμβάνει γενναιόδωρες χρηματοδοτήσεις” από τα ιδρύματα Baring, Luminate, Oak, Schmidt Family και Wellspring, και ότι “έχει λάβει επίσης οικονομική υποστήριξη” από τα ιδρύματα Arcus, Ford, Gill, Forbes, Open Society (Soros), Dreilinden και Sigrid Rausing Trust, χωρίς να αναφέρει τα ποσά που έχει λάβει από αυτά. Εμείς βρήκαμε κάποια από αυτά τα ποσά, όμως δεν είναι της ώρας η δημοσιοποίηση τους. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 2017 το Foundation to Promote Open Societies (του Soros) της έδωσε 1.000.000 δολάρια.
Στα ονόματα των χορηγών – χρηματοδοτών της παρέλειψε να αναφέρει το Ίδρυμα Tides, το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates, το οποίο το 2018 της έδωσε το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 750.000 δολαρίων, το ίδρυμα MacArthur, το οποίο το 2022 της έδωσε 400.000 δολάρια, καθώς και το Ίδρυμα Rockefeller, το οποίο το 2015 της έδωσε 222.500 δολάρια, το 2016 της έδωσε 1.660.000 δολάρια, και το 2021 της έδωσε 4.500.000 δολάρια.
Εκτός από τους παραπάνω χρηματοδότες, μερικοί από τους πολλούς «εταίρους» της είναι η Nike, η Google, η Audi, η Oxfam, η British Telecom, η Nivea, η IKEA, η WWF και άλλες μεγάλες αμερικανικές, βρετανικές ή πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες, ως γνωστόν, έχουν καθαρά ανθρωπιστικούς σκοπούς και υπηρετούν τα συμφέροντα των λαών, ιδιαίτερα των καταπιεσμένων. Για την προώθηση αυτών των σκοπών, το 2012, έτος της ίδρυσης της, η Purpose έλαβε 3 εκατομμύρια δολάρια σε δωρεές και χρηματοδοτήσεις.
Στη Νέα Υόρκη, στο ίδιο κτίριο και στον ίδιο όροφο με την Purpose στεγάζεται η εταιρεία B Team, η οποία ιδρύθηκε το 2012 από τον μεγιστάνα Richard Brandson (Virgin Group) και τον επιχειρηματία Jochen Zeitz. Ο Jeremy Heimans, ιδρυτής της Purpose Action Inc., είναι ένα από τα μέλη της B Team. Η έδρα της στο Λονδίνο είναι η έδρα της εταιρείας Unilever, ενός από τους βασικούς «εταίρους» της Purpose, από τον οποίον έχει περάσει ο Heimans . Στην ουσία η B Team βρίσκεται μέσα στα συγκοινωνούντα δοχεία της Purpose και της Avaaz[4]. Μερικοί από τους πολλούς χρηματοδότες και υποστηρικτές της είναι ιδρύματα και εταιρείες όπως οι Allianz, Ford Foundation, Ingka, Kering Group, The Tiffany and Co. Foundation, The Rockefeller Foundation, Laudes Foundation, The McCance Foundation, The William and Flora Hewlett Foundation, Unilever, Luminate και Virgin.
Η Purpose της Μεγάλης Βρετανίας
Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 ιδρύθηκε η θυγατρική της Purpose στη Μεγάλη Βρετανία με την επωνυμία Purpose Europe Limited. Ήταν μία εταιρεία με έναν μόνο υπάλληλο, τον διευθυντή της, κάποιον Simon Peter Willis. Ήταν διευθυντής του εαυτού του, αφού δεν είχε υφιστάμενους. Χρέη γραμματείας σε αυτήν την εταιρεία εκτελούσε για περίπου έναν χρόνο (ως τις 5 Δεκεμβρίου 2013) η εταιρεία Sisec Limited (1, 2).
Η έδρα της Purpose στο Λονδίνο ήταν η έδρα της Sisec… Αυτή βρισκόταν σε μία διεύθυνση στην οποία τότε είχαν την έδρα τους συνολικά 82 εταιρείες[5]… Το 2017 άλλαξε έδρα και μεταφέρθηκε σε ένα μικρό, μονώροφο κτίριο, 120 χιλιόμετρα από το Λονδίνο, στο οποίο είχαν την έδρα τους 39 εταιρείες… Παρεμπιπτόντως, μέχρι σήμερα στο εμπορικό επιμελητήριο της Μεγάλης Βρετανίας ο Heimans δηλώνει αυτό το κτίριο ως τόπο κατοικίας του… Όλα αυτά πέρασαν απαρατήρητα τότε, παραμονές Χριστουγέννων του 2012.
Στις 21 Νοεμβρίου 2013 ο Heimans εμφανίζεται επισήμως να έχει θέση διευθυντή στην Purpose της Μεγάλης Βρετανίας, αντικαθιστώντας τον Willis. Η εποχή που το «μεγάλο κεφάλι» της εταιρείας αντικατέστησε τη μαριονέτα της δεν είναι τυχαία. Είναι η εποχή που επωαζόταν το project “Λευκά Κράνη”. Στην πραγματικότητα η βρετανική Purpose ιδρύθηκε για να δημιουργήσει και να διαχειριστεί αυτό το project.
Τον Οκτώβριο του 2015 διορίζεται διευθυντής στην εταιρεία κάποιος Timothy Edwin (Tim) Dixon, ένα πρόσωπο με μεγάλη και πολύμορφη ανάμιξη στην ιστορία που εξετάζουμε. Αρχικά ήταν οικονομικός σύμβουλος και συγγραφέας των λόγων δύο πρωθυπουργών της Αυστραλίας. Το 2010 έκανε μία στροφή στην καριέρα του και έγινε στέλεχος διαφόρων καθεστωτικών οργανώσεων και ιδρυμάτων που έχουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο «ανθρωπιστικό». Ας δούμε κάποια στοιχεία για μερικά από αυτά, για να κατανοήσουμε τη διαπλοκή του με το κεφάλαιο και το πολιτικό κατεστημένο της χώρας του, της Μεγάλης Βρετανίας και φυσικά των ΗΠΑ.
Ένα από τα προαναφερθέντα συστημικά ιδρύματα είναι το International Budget Partnership. Μία ματιά στη μακρά λίστα των χρηματοδοτών του είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς τα συμφέροντα που υπηρετεί: Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, Υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, USAID, Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Ένωση, Open Society (Soros), Ίδρυμα Gates, Ίδρυμα Hewlett, κοκ.
Το Chifley Research Centre είναι μία άλλη συστημική οργάνωση από την οποία πέρασε ο Dixon. Στηρίζει οικονομικά το «Εργατικό» Κόμμα της Αυστραλίας, με χρηματοδοτήσεις που λαμβάνει από το Ταμείο της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.
Η Concordia είναι μία «μη κερδοσκοπική» αλλά άκρως καθεστωτική οργάνωση της οποίας οι ιδρυτές και τα μέλη του διοικητικού της συμβουλίου έχουν στενότατες σχέσεις και διασυνδέσεις με το κεφάλαιο και το κατεστημένο των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας (1, 2, 3). Στην ιστοσελίδα της Concordia ο Dixon παρουσιάζεται ως συνιδρυτής της Purpose της Μεγάλης Βρετανίας, παρότι έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνιση του στην εταιρεία το 2015, περίπου τρία χρόνια μετά την ίδρυση της ως θυγατρική της αμερικανικής Purpose. Έκαναν λάθος ή μήπως τους ξέφυγε; Μάλλον το δεύτερο. Σημειώστε ότι στην αμερικανική Purpose ο Dixon ήταν ανώτερο στέλεχος από το 2011.
Επίσης, ο Dixon έχει στενές σχέσεις και μακρόχρονη συνεργασία με την Avaaz και ιδιαίτερα με τον Heimans (1, 2).
Δεν τελειώσαμε με την Purpose και τον Dixon. Θα τους συναντήσουμε και στη συνέχεια της ιστορίας μας, σε διάφορες πτυχές της. Ας δούμε όμως τώρα με χρονολογική σειρά πώς στήθηκε ο πυρήνας των «Λευκών Κρανών» μετά την ίδρυση της βρετανικής Purpose.
The Voices Project (The Syria Campaign)
Στις 24 Δεκεμβρίου 2013, περίπου τρεις εβδομάδες μετά την ημέρα που ο Heimans πήρε και τυπικά τα ηνία της βρετανικής Purpose, ιδρύεται στη Μεγάλη Βρετανία μία ιδιωτική οργάνωση – εταιρεία με την επωνυμία The Voices Project .
Η εταιρεία που εμφανίζεται ως ιδρύτρια της είναι φυσικά η Purpose. Το μοναδικό μέλος της Voices Project κατά την ίδρυση της ήταν ο Heimans … Ως έδρα της δηλώθηκε η έδρα της Purpose από το 2013 ως το 2017. Πρόκειται για μία διεύθυνση που χρησιμοποιείται ως έδρα από 93 εταιρείες… Το 2019 η έδρα της The Voices Project μεταφέρθηκε σε μία άλλη διεύθυνση, την οποία έχουν δηλώσει ως έδρα τους 673 εταιρείες. Πρόκειται για την έδρα της Purpose από το 2017 μέχρι σήμερα. Το 2018 ιδρύεται η αμερικανική The Voices Project.
Η ταύτιση της οργάνωσης – εταιρείας The Voices Project με την Purpose δεν περιορίζεται στις κοινές έδρες. Επεκτείνεται και στους ανθρώπους που τη στελέχωσαν. Εκτός από τον Jeremy Heimans, η The Voices Project στελεχώθηκε και με άλλα πρόσωπα των δύο Purpose, της βρετανικής και της αμερικανικής.
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2014 μπήκε στην εταιρεία o γνωστός μας από τη βρετανική Purpose Tim Dixon. Μέχρι σήμερα ο Dixon εμφανίζεται ως στέλεχος και στις δύο The Voices Project ταυτόχρονα: της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Μπράβο του που τα καταφέρνει να δουλεύει σε δύο εταιρείες που βρίσκονται σε δύο διαφορετικές ηπείρους. Μάλιστα από το 2018 ως το 2021 (χρονιές για τις οποίες έχουμε διαθέσιμα στοιχεία για την οικονομική δραστηριότητα της εταιρείας) σε αυτήν των ΗΠΑ προσέφερε τις υπηρεσίες του αφιλοκερδώς… Μπράβο του και πάλι για τον αλτρουισμό του και τη θυσία του για τα ανθρωπιστικά ιδεώδη.
Την ίδια μέρα με τον Dixon μπήκε στη The Voices Project ο John Jackson, και αυτός διευθυντικό στέλεχος της Purpose της Μεγάλης Βρετανίας, και ιδρυτής της Burma Campaign UK, μίας βρετανικής «μη κυβερνητικής» οργάνωσης, η οποία – εκτός των άλλων- εκείνην την εποχή πίεζε συστηματικά την Ευρωπαϊκή Ένωση για να πάρει μέτρα κατά της κυβέρνησης της Συρίας.
Μετά τον Heimans, αυτοί οι δύο ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στην The Voices Project, περίπου οχτώ μήνες μετά την ίδρυση της.
Ένα ακόμα πρόσωπο κλειδί στην Purpose και στην The Voices Project είναι η Anna Nolan, μία Αμερικανή ιρλανδικής καταγωγής, η οποία δεν έχει πάει ποτέ στη Συρία, όπως άλλωστε και τα περισσότερα από τα πρόσωπα που αναφέρονται σε αυτό το κείμενο[6]. Σε μία δημοσίευση της Purpose το 2015 αναφέρεται ξεκάθαρα ότι ήταν διευθυντικό στέλεχος και στις δύο εταιρείες ταυτόχρονα. Με την ίδρυση της The Voices Project στη Γερμανία, στα τέλη του 2018, έγινε και το μοναδικό στέλεχος της μέχρι τις αρχές του 2020[7]. Το γεγονός ότι η έδρα αυτής της εταιρείας στο Βερολίνο είναι μία διεύθυνση την οποία έχουν δηλώσει ως έδρα 45 εταιρείες δεν πρέπει πλέον να μας εκπλήσσει. Εκτός από τις εταιρείες στη Μεγάλη Βρετανία και στη Γερμανία, η Nolan ήταν ταυτόχρονα διευθύντρια και στη The Voices Project των ΗΠΑ ως και τον Μάρτιο του 2021 οπότε παραιτήθηκε. Μπράβο και σε αυτήν που δούλευε σε τρεις εταιρείες και σε δύο διαφορετικές ηπείρους ταυτόχρονα. Και αυτή η καημένη από το 2018 ως το 2021 εμφανίζεται άμισθη στην εταιρεία των ΗΠΑ… Μπράβο της και πάλι για τον αλτρουισμό της και την αφοσίωση της στα ανθρωπιστικά ιδεώδη.
Τον Ιούλιο του 2015 προστίθεται στο δυναμικό της βρετανικής εταιρείας η Sawsan Asfari, συνιδιοκτήτρια (μαζί με τον σύζυγο της Ayman Asfari) και διευθύντρια του Ιδρύματος Asfari, το οποίο έχει έδρα το Λονδίνο. Ανάμεσα στους συνεργάτες – χρηματοδότες του βρίσκουμε τα ονόματα του The Chatham House, της «ναυαρχίδας» του βρετανικού κατεστημένου, του Carnegie Endowment for International Peace[8], της «ναυαρχίδας» του αντίστοιχου αμερικανικού κατεστημένου, ενός ιδρύματος με ενεργότατη ανάμιξη στον πόλεμο της Συρίας αλλά και σε σχεδόν όλους τους πολέμους στους οποίους έχουν συμμετάσχει οι ΗΠΑ, απ’ ευθείας ή δια αντιπροσώπων (proxy wars) τα τελευταία 60 χρόνια, του αμερικανικού Ιδρύματος Ford, ενός από τα ισχυρότερα στις ΗΠΑ και στον κόσμο, καθώς και του Ιδρύματος Karam, ενός ιδρύματος με έδρα το Chicago, η ιδιοκτήτρια του οποίου, Lina Sergie Attar, μπήκε στην εταιρεία μαζί με την Asfari και μάλιστα έγινε «με το καλημέρα» μέλος και λίγο αργότερα πρόεδρος του διοικητικού της συμβουλίου[9]… Από το 2018, η Sergie Attar είναι πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της αμερικάνικης The Voices Project, προσφέροντας τις υπηρεσίες της αμισθί… Και σε αυτήν την περίπτωση έγινε πρόεδρος του συμβουλίου της εταιρείας «με το καλημέρα». Και αυτή εργάζεται ταυτόχρονα σε (τουλάχιστον) δύο εταιρείες που βρίσκονται σε δύο διαφορετικές ηπείρους…
Το Ίδρυμα Asfari
Το ίδρυμα Αsfari έπαιξε κομβικό ρόλο στην ίδρυση και στη λειτουργία της The Voices Project (Τhe Syria Campaign). Σύμφωνα με την ίδια την οργάνωση, το 2013 έδωσε τα χρήματα για τη δημιουργία της. Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να τη χρηματοδοτεί απλόχερα. Για παράδειγμα, το 2016 της έδωσε 180.000 δολάρια[10]. Αξίζει τον κόπο να κάνουμε μία παρένθεση για να δούμε μερικά στοιχεία γι’ αυτό το ίδρυμα και για τον ιδιοκτήτη του, έτσι για να ξέρουμε ποιοι βρίσκονται από πίσω από αυτούς που παρουσιάζονται από τα διεθνή media ως “ακτιβιστές” και “μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων” που κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Συρία.
Ο Ayman Asfari είναι ένας από τους ιδιοκτήτες της εταιρείας παραγωγής και εκμετάλλευσης φυσικού αερίου Petrofac Limited. Τα ετήσια έσοδα της εταιρείας είναι περίπου 7 δισεκατομμύρια δολάρια και η χρηματιστηριακή της αξία ξεπερνά το 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Asfari κατέχει το 17% των μετοχών της. Αυτός είναι ο λόγος που πολεμάει με όλα τα μέσα να ρίξει την κυβέρνηση Assad και να εγκαθιδρύσει ένα νέο καθεστώς φιλικό προς τα συμφέροντα του και κατ’ επέκταση προς αυτά του βρετανικού και αμερικανικού κεφαλαίου που τον στηρίζει και τον προμοτάρει. Άλλωστε το έχει πει αρκετές φορές ξεκάθαρα και ο ίδιος. Για παράδειγμα, τo 2015, σε μία συνέντευξη του στην εκπομπή του BBC Hardtalk δήλωσε: “Θα μπορέσετε να φέρετε πίσω τη συριακή διασπορά – συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων σαν κι εμένα- για να επενδύσουμε στη χώρα; … Αν δεν επιτύχουμε κάποιους από τους σκοπούς μας, ποιος ο λόγος να έχουμε μία ελεύθερη Συρία;”…
Από το 2015 έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της αμερικανικής οργάνωσης Carnegie Endowment for International Peace και του βρετανικού Chatham House. Η σύζυγος του ήταν ήδη μέλος του από το 2010. Από το 2014 ως το 2016 επισκέφθηκε οχτώ φορές τον Λευκό Οίκο και είχε συναντήσεις με υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους για το θέμα της Συρίας. Ένας από αυτούς ήταν ο Philip Gordon, επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ (National Security Council) για θέματα Μέσης Ανατολής και ένθερμος υποστηρικτής της στρατιωτικής επέμβασης (εισβολής) των ΗΠΑ στη Συρία.
Ο Asfari είναι επίσης ένας από τους χρηματοδότες του Συντηρητικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας. Από το 2007 ως το 2018 έδωσε στο κόμμα αυτό περίπου 700.000 λίρες (1, 2). Ένας από τους τρόπους με τους οποίους γίνονται αυτές οι δωρεές είναι τα γεύματα που προσφέρει το κόμμα στους παγκόσμιους καπιταλιστές – ολιγάρχες του Leader’s Group με αντάλλαγμα μία ετήσια εισφορά η οποία αρχίζει από τις 50 χιλιάδες λίρες. Τα ανταλλάγματα που παίρνουν από τους εκάστοτε διαχειριστές της πολιτικής εξουσίας στη Βρετανία είναι γνωστά: ευνοϊκές νομοθεσίες, κάθε είδους διευκολύνσεις και συμβόλαια ανάθεσης έργων στη Μεγάλη Βρετανία αλλά και οπουδήποτε εμπλέκονται τα βρετανικά συμφέροντα ανά τον κόσμο.
Το 2017 η Petrofac και ο Asfari κατηγορήθηκαν για δωροδοκίες και εκτεταμένη διαφθορά από το 2012 ως το 2015. Το 2021 η Petrofac πλήρωσε 77 εκατομμύρια λίρες στο βρετανικό κράτος και ο Asfari απαλλάχτηκε από όλες τις κατηγορίες… Περισσότερα στοιχεία για την ανάμιξη του Asfari στο θέμα της Συρίας θα δούμε αμέσως πιο κάτω.
Η Purpose πιάνει δουλειά
Τον Φεβρουάριο του 2014, λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυση της The Voices Project στη Μεγάλη Βρετανία, η Purpose, μέσω του Heimans, έστησε μία ακόμα εταιρεία στις ΗΠΑ με την επωνυμία The Syria Campaign. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της, πρόκειται για την ίδια οργάνωση – εταιρεία με τη The Voices Project της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά με άλλο όνομα. Μάλιστα η ιστοσελίδα της The Voices Project είναι αυτή της The Syria Campaign.
Ένα μήνα μετά την ίδρυση της The Voices Project, η Purpose έπιασε δουλειά. Ένα στέλεχος της εταιρείας, η Alison Weiner, δημοσίευσε μία αγγελία, στην οποία, ανάμεσα σε ένα σωρό γενικότητες και αερολογίες, ανέφερε ότι ζητούσε έναν επικεφαλής μίας ομάδας που θα δημιουργούσε ένα… «κίνημα» που θα οργάνωνε καμπάνιες στη Μέση Ανατολή και σε παγκόσμιο επίπεδο για μια σειρά ζητημάτων που αφορούσαν στην κατάσταση στη Συρία. Αυτά τα ζητήματα στην αγγελία αναφέρονται με πολύ γενικό ως αόριστο τρόπο και με νύξεις στο… ανθρωπιστικό κομμάτι της υπόθεσης, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά σε αιτήματα όπως η δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων ή η ξένη στρατιωτική επέμβαση στη χώρα. Ο επικεφαλής αυτής της ομάδας θα λογοδοτούσε “σε έναν σχεδιαστή της στρατηγικής, του οποίου η έδρα θα ήταν κυρίως το Λονδίνο, όμως θα έχει εντατική επικοινωνία με τα μέλη των ομάδων στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη”[11].
Λίγες μέρες μετά, στις 3 Φεβρουαρίου 2014, η γνωστή μας πλέον Anna Nolan, εκπροσωπώντας την Purpose, δημοσίευσε μία αγγελία για δύο υπαλλήλους οι οποίοι θα στελέχωναν μία ομάδα της οποίας το αντικείμενο εργασίας θα ήταν η δημιουργία ενός “νέου κινήματος για τη Συρία”. Οι θέσεις εργασίας θα βρίσκονταν στη Νέα Υόρκη[12]. Ναι, καλά διαβάσατε: ένα υψηλόβαθμο στέλεχος μίας διαπλεκόμενης με το αμερικανικό και βρετανικό κεφάλαιο «μη κυβερνητικής» οργάνωσης – εταιρείας δημοσίευσε μία αγγελία προσφοράς εργασίας για υπαλλήλους που θα δούλευαν στις ΗΠΑ και από εκεί θα βοηθούσαν την εταιρεία στη δημιουργία ενός κινήματος στη Συρία! Στην αγγελία δε διευκρινίζεται ποιο θα ήταν το αντικείμενο αυτού του «από τα πάνω» «κινήματος». Αυτό θα το μάθαιναν μόνο αυτοί που θα προσλαμβάνονταν από την Purpose.
Στους τίτλους και των δύο προαναφερθεισών αγγελιών περιέχεται η φράση “Syrian Voices movement” (sic), ως αναφορά στην οργάνωση The Voices Project. Με άλλα λόγια, η Purpose ήταν η εταιρεία που δημοσίευσε τις αγγελίες για την The Syria Campaign και που θα πλήρωνε τους υπαλλήλους που θα προσλαμβάνονταν.
Λίγους μήνες αργότερα, την 1η Ιουλίου 2014, στην ιστοσελίδα της Purpose δημοσιεύτηκε μία ακόμα αγγελία πρόσληψης επιπλέον προσωπικού για την The Syria Campaign. Τόσο ο τίτλος της αγγελίας όσο και το περιεχόμενο της κάνουν σαφές ότι οι προσλήψεις θα γίνονταν από την Purpose.
Η ταύτιση της Purpose με την The Voices Project είναι προφανής. Ωστόσο, ο James Sadri, πρώην ανώτερο στέλεχος της Greenpeace[13] και ένας από τους διευθυντές[14] της The Voices Project, όταν ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο του Alternet Max Blumenthal για την προφανή ταύτιση της Purpose (και συνεπώς της Avaaz) με την The Voices Project (Τhe Syria Campaign) απάντησε: “Η Purpose δεν εμπλέκεται σε αυτό που κάνουμε”… Όταν ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε συγκεκριμένα στα κοινά στελέχη των δύο εταιρειών[15], ο Sadri απάντησε: “Δεν είμαστε μέρος της Purpose. Δεν υπάρχει καμία οικονομική σχέση μεταξύ μας. Είμαστε ανεξάρτητοι”. Στις ερωτήσεις για την κοινή έδρα των δύο εταιρειών στην Αγγλία για κάποιο διάστημα και για τον λόγο για τον οποίο η The Voices project επέλεξε αυτήν την διεύθυνση, δεν απάντησε… Το καλύτερο σας το κρατήσαμε για το τέλος: ο ίδιος ο Sadri δούλευε και στην Purpose και στην The Voices Project (Τhe Syria Campaign)![16]
Όπως είδαμε στο πρώτο μέρος του αφιερώματος, στις 7 Αυγούστου 2014 ο αχυράνθρωπος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών James Le Mesurier κατοχύρωσε στο διαδίκτυο την ιστοσελίδα (maydayrescue.org) μίας οργάνωσης – εταιρείας με την επωνυμία Mayday Rescue[17] η οποία χρησιμοποιήθηκε ως μεσάζοντας για τη χρηματοδότηση των “Λευκών Κρανών” από τη Μεγάλη Βρετανία αλλά και από άλλες χώρες.
Τρεις μέρες αργότερα, στις 8 Αυγούστου 2014, κατοχυρώνεται το όνομα της ιστοσελίδας (domain name) των “Λευκών Κρανών” (whitehelmets.org), άλλης μίας οργάνωσης διασωστών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία οργάνωση – εταιρεία που δημιουργήθηκε από τους μπροστάρηδες του αμερικανικού και βρετανικού κεφαλαίου, για να δινόταν προς τα έξω η εικόνα από τη μία ενός κακού καθεστώτος που βομβαρδίζει αμάχους και από την άλλη κάποιων καλών ανθρώπων που ανήκουν σε μία ανθρωπιστική οργάνωση και προσπαθούν να διασώσουν επιζώντες μέσα στα ερείπια των κτιρίων που βομβαρδίστηκαν από την αεροπορία της κακής κυβέρνησης. Ο απώτερος σκοπός ήταν η άσκηση πίεσης για την επιβολή μίας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, έτσι ώστε οι ακραίοι ισλαμιστές και οι άλλοι παραστρατιωτικοί που χρηματοδοτήθηκαν και εξοπλίστηκαν από τη Δύση να είχαν μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων στις πολεμικές επιχειρήσεις στο έδαφος. Κάτι ανάλογο είχε γίνει μερικά χρόνια πιο πριν στη Λιβύη και αρκετά χρόνια πιο πριν στο Ιράκ.
Η κατοχύρωση του ονόματος της ιστοσελίδας των “Λευκών Κρανών” δεν έγινε από τον Le Mesurier, όπως μπορεί να υποθέσατε όσοι έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος του αφιερώματος, αλλά από την Alison Weiner της Purpose! Μάλιστα, στο σχετικό έγγραφο αναφέρεται ότι διαχειρίστρια της ιστοσελίδας τους θα ήταν η Purpose!
Το τέταρτο μέρος του αφιερώματος μας στις ιστορίες ανθρωπιστικού ακτιβισμού στη Μέση Ανατολή είναι αφιερωμένο στα “Λευκά Κράνη”.
[1] Η δε Wikipedia στη σχετική της ανάρτηση γι’ αυτόν παραλείπει να αναφέρει ότι ήταν ένας από τους συνιδρυτές της Purpose…
[2] Για κάποιους λόγους το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει διαγραφεί από την ιστοσελίδα της. Το βρήκαμε μέσω μίας μηχανής αναζήτησης.
[3] Τον Οκτώβριο του 2014 άλλαξε την επωνυμία της σε All Out Inc. Ωστόσο, διατήρησε και την παλιά της επωνυμία και ιστοσελίδα, καθότι ίδρυσε και άλλη θυγατρική με την επωνυμία Purpose Global Limited.
[4] Δεν πέρασε απαρατήρητο το γεγονός ότι η Purpose, μέσω της B Team, συμμετέχει στο δυστοπικό εγχείρημα της χρηματιστικοποίησης των φυσικών πόρων του πλανήτη, με το οποίο ασχοληθήκαμε σε άλλη μας ανάρτηση.
[5] Στην τωρινή της διεύθυνση, σε ένα μονώροφο κτίριο στεγάζονται 39 εταιρείες…
[6] Ακόμα και τα βίντεο που εμφανίζονται στην ιστοσελίδα της The Syria Campaign, με τα παιδιά να χορεύουν και να παίζουν μπάλα, προέρχονται από ένα ντοκιμαντέρ του BBC του 2010…
[7] Μετά προστέθηκε η Razan Rashidi, στέλεχος της UNICEF στη Συρία από το 2013. Το αναφέρουμε ενδεικτικά για όσους έχουν ακόμα αυταπάτες για την ουδετερότητα των διεθνών οργανισμών και αυτών που τους στελεχώνουν.
[8] Ρίξτε μία ματιά στους χορηγούς – χρηματοδότες του…
[9] Ένα άλλο μέλος του διοικητικού της συμβουλίου είναι ο Sherazade Boualia, επικεφαλής της UNICEF στη Συρία από το 2008 ως το 2012. Το αναφέρουμε για όσους έχουν ακόμα αυταπάτες για τον ρόλο αυτών των υπερκρατικών οργανισμών.
[10] Το 2016 τα συνολικά δηλωμένα έσοδα της έφτασαν τα 800.000 δολάρια. Σύμφωνα με το στέλεχος της The Syria Campaign Laila Kiki, το ίδιο έτος το (πανταχού παρόν) Ίδρυμα Rockefeller έδωσε στην οργάνωση 120.000 δολάρια. Πες μου τους χρηματοδότες σου να σου πω ποιος είσαι…
[11] Ο σύνδεσμος (link) με τις λεπτομέρειες της αγγελίας έχει κατέβει από το διαδίκτυο, ωστόσο τον εντοπίσαμε μέσω μίας μηχανής αναζήτησης.
[12] Και αυτός ο σύνδεσμος (link) με τις λεπτομέρειες της αγγελίας έχει κατέβει από το διαδίκτυο. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να τον ανοίξουμε μέσω κάποιας μηχανής αναζήτησης ή με άλλους τρόπους.
[13] Δύο πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Greenpeace κατείχαν καίριες θέσεις στη The Syria Campaign: ο James Sadri και ο «κολλητός του» Ben Stewart.
[14] Και σε αυτήν την οργάνωση – εταιρεία υπάρχουν μόνο διευθυντές και διευθύνοντες σύμβουλοι…
[15] Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε τα ονόματα των Heimans, Dixon, Jackson, Nolan και Asfari.
[16] Παρότι ο λογαριασμός του είναι απενεργοποιημένος στο zoominfo, η σχετική πληροφορία εμφανίζεται (ακόμα) στη μηχανή αναζήτησης duckduckgo, όχι όμως στη google!
[17] Παρότι ο ιδρυτής της πέθανε το 2019 και η εταιρεία έχει παύσει τη λειτουργία της, κάποιος συνεχίζει να ανανεώνει το domain name της μέχρι και σήμερα. Η τελευταία ανανέωση του έγινε στις 20 Ιουλίου 2023 για έναν χρόνο.
Independent Researchers 